De Lijn-Kortrijk: spontane actie voor betere werkomstandigheden en dienstverlening

Op dinsdagmorgen 3 oktober hebben de chauffeurs en de bedienden bij de stelplaats Kortrijk van De Lijn spontaan het werk neergelegd. Solidair met de drie vakbonden samen. De werkdruk werd onhoudbaar en de organisatie loopt in het honderd. Opvallend bij de chauffeurs is ook hun bekommernis voor de reizigers die door de besparingen bij De Lijn hun bus afgeschaft zien of hem missen.

In september twee rustdagen opgeofferd per chauffeur

De werkdruk werd onhoudbaar. De 138 chauffeurs van Kortrijk hebben alleen al in de voorbije maand september 300 extra-dagdiensten gepresteerd om de reizigers toch te blijven vervoeren. Dat betekent dat iedere chauffeur in één maand tijd twee verlofdagen heeft opgeofferd. Dat komt door een tekort van 13 chauffeurs. Die zijn er niet door een wervingsstop waarbij men het personeelstekort gebruikt om de mensen te duwen naar extra-overuren. Tot het niet meer gaat en men toch moet aanwerven maar dan plots beseft dat een opleiding wel 6 weken duurt en tijdelijke contracten weinig mensen aantrekken

Geen tijd en geen plaats om naar het toilet te gaan

Het beroep van buschauffeur is vandaag met het helse verkeer op zich al stresserend. En dan worden niet alleen de rustdagen afgebouwd maar ook het beetje rust die een chauffeur nodig heeft tussen de ritten. Men berekent de duurtijd van de ritten op zondag en eist dan dezelfde snelheid tijdens de drukke weekdagen. Elke taakblok wordt volgestouwd. Er is bijna geen buffer tussen de ritten en zo gaat elke vertraging ten koste van die rusttijden. Daarenboven is er in Kortrijk een reorganisatie van de terminals. Daar worden containers als toiletten geplaatst. Maar in vele is er na een maand nog altijd geen stromend water, geen drankfonteinen of drankautomaten aanwezig.

Ook de reizigers zijn de dupe

Goeie werkomstandigheden voor de chauffeurs zijn essentieel voor de veiligheid van de reizigers. Daarenboven klagen de chauffeurs ook met de reorganisatie het gebrek aan informatie aan naar de klanten toe. Reizigers missen vaak hun bus omdat het niet duidelijk is waar hun bus zal halt houden. Het aantal busterminals is verhoogd van 1 naar 4 wat voor niet-mobiele reizigers vaak grote problemen geeft. Bij nieuwe terminals is er vaak geen afscherming tegen wind en regen. Waarom toch zo'n slechte organisatie? Het ligt alleszins niet aan het gebrek aan kaderleden: Hun aantal is de laatste jaren gestegen van 4 naar 24 in West-Vlaanderen. Een chauffeur legt de vinger op de wonde: “Men laat hier de boel in het honderd lopen om dan te kunnen zeggen dat alles wel beter zal gaan als het wordt geprivatiseerd.”

“Het ongenoegen zit diep, heel diep en de directie luistert niet”

In juli was er al een staking van 4 dagen. Dat was een eerste verwittiging. Maar er gebeurde niets, het is alleen nog verergerd. Ook deze morgen was de directie amper bereikbaar. Ze moesten nog hun koffiekoeken opeten en er was nog een “stafvergadering” voor ze de mensen wilden spreken. Die arrogantie, die minachting voor de problemen van de mensen droeg veel bij tot het grote ongenoegen. En dat blijkt overal zo te zijn. Enige tijd na de spontane staking in Kortrijk, legde ook de stelplaats in Geluwe-Wervik het werk neer.Verdere uitbreiding valt niet uit te sluiten gezien deze problemen overal dezelfde zijn. Achter deze desorganisatie en achter deze wervingsstop zit namelijk de besparingsdrift van de Vlaamse regering. Geen wonder dan ook dat aan het piket iemand kwam zeggen: “Zijn jullie van de PVDA? OK dan, dat is de enige partij waarmee wij hier nog spreken.”...