Piet Depauw vertelt hoe hij de miljonairstaks aan de man brengt.
Piet Depauw is 43 jaar en metaalarbeider. Vanaf het moment dat hij ging werken, sloot hij zich aan bij de metaalcentrale van het ABVV. Een evidente keuze, vond Piet. “‘Je eerst syndikeren,’ zei mijn vader, de rest volgt later wel.”
In zijn vrije tijd zit Piet niet stil. “Ik doe van alles,” vertelt hij. “Er is het sociaal-cultureel project ‘De Unie der Zorgelozen’, ik werk in ‘de Natuurtuin’ en ik ben beroepsbetoger, door weer en wind en uit solidariteit met al diegenen die het nodig hebben.”
“Politiek heb ik ook een verleden. Steeds ben ik links geweest en ik was actief bij de CAP. Met de verkiezingen en met de acties tegen de sluiting van het Postkantoor, verzetten we heel wat werk. Met de vorige verkiezingen had ik uitgemaakt dat daar geen toekomst meer in zat en heb ik de stap gezet naar de PVDA. Ik was, samen met andere mensen van CAP en de vroegere KP, aangetrokken door de partijvernieuwing.”
Dat het Piet menens is met zijn engagement voor de PVDA blijkt uit het feit dat hij zich actief inzet voor de miljonairstakscampagne van de partij. “Voor de miljonairstaks heb ik al op heel wat plaatsen gevoerd. Aan de fabriekspoorten van Bekaert en Barco, aan de piketten van de spoorstaking, bij vrienden en familie, op café en in vakbondslokalen. We waren er ook aan de cinema bij de première van de film van Michael Moore. De kaartjes heb ik altijd bij en vaak haal ik ook resultaat bij toevallige ontmoetingen.”
Ook op de Mars voor Werk van eind januari trok Piet op pad met de miljonairstaks. Zelfs op de trein ernaartoe sprak hij mensen aan om lid te worden van Miljonairstaks Fanclub. “Samen met Jef, haalde ik meer dan zestig kaartjes op toen we rondgingen op de trein naar de Mars voor werk. We deden heel de trein met ABVV’ers en niemand weigerde. Sommigen hadden er al van gehoord en getekend, maar velen kwamen voor het eerst in contact met deze actie en de partij. ‘Je hebt gelijk dat je dat doet,’ zegden syndicalisten en ze waren blij dat er eindelijk eens iets gebeurd tegen de superrijken. De trein arriveerde echter te vroeg in Brussel zodat we een paar wagons nog gemist hebben.”
Piet Depauw vertelt hoe hij de miljonairstaks aan de man brengt.
Piet Depauw is 43 jaar en metaalarbeider. Vanaf het moment dat hij ging werken, sloot hij zich aan bij de metaalcentrale van het ABVV. Een evidente keuze, vond Piet. “‘Je eerst syndikeren,’ zei mijn vader, de rest volgt later wel.”
In zijn vrije tijd zit Piet niet stil. “Ik doe van alles,” vertelt hij. “Er is het sociaal-cultureel project ‘De Unie der Zorgelozen’, ik werk in ‘de Natuurtuin’ en ik ben beroepsbetoger, door weer en wind en uit solidariteit met al diegenen die het nodig hebben.”
“Politiek heb ik ook een verleden. Steeds ben ik links geweest en ik was actief bij de CAP. Met de verkiezingen en met de acties tegen de sluiting van het Postkantoor, verzetten we heel wat werk. Met de vorige verkiezingen had ik uitgemaakt dat daar geen toekomst meer in zat en heb ik de stap gezet naar de PVDA. Ik was, samen met andere mensen van CAP en de vroegere KP, aangetrokken door de partijvernieuwing.”
Dat het Piet menens is met zijn engagement voor de PVDA blijkt uit het feit dat hij zich actief inzet voor de miljonairstakscampagne van de partij. “Voor de miljonairstaks heb ik al op heel wat plaatsen gevoerd. Aan de fabriekspoorten van Bekaert en Barco, aan de piketten van de spoorstaking, bij vrienden en familie, op café en in vakbondslokalen. We waren er ook aan de cinema bij de première van de film van Michael Moore. De kaartjes heb ik altijd bij en vaak haal ik ook resultaat bij toevallige ontmoetingen.”
Ook op de Mars voor Werk van eind januari trok Piet op pad met de miljonairstaks. Zelfs op de trein ernaartoe sprak hij mensen aan om lid te worden van Miljonairstaks Fanclub. “Samen met Jef, haalde ik meer dan zestig kaartjes op toen we rondgingen op de trein naar de Mars voor werk. We deden heel de trein met ABVV’ers en niemand weigerde. Sommigen hadden er al van gehoord en getekend, maar velen kwamen voor het eerst in contact met deze actie en de partij. ‘Je hebt gelijk dat je dat doet,’ zegden syndicalisten en ze waren blij dat er eindelijk eens iets gebeurd tegen de superrijken. De trein arriveerde echter te vroeg in Brussel zodat we een paar wagons nog gemist hebben.”
Mail dit naar een vriend!