Nationale stakingsdag 30 januari 2012 in West-Vlaanderen

Vandaag ziet “Het Zand” in Brugge eruit als het Tahrirplein in Kairo begin vorig jaar, alleen is het kouder.

Een beeld van de actie op Het Zand te Brugge. Foto VIE

's Middags werd het piket aan Bekaert-Betafence verrast door een solidariteitsdelegatie uit het Franse Tourcoing. Een zestal metaalarbeiders van de CGT met tweetalige pamfletten en vlaggen kwam hun steun uitspreken voor de acties in België. Belgen, Fransen, Grieken, Duitsers, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, toen wij op straat kwamen tegen de pensioenhervorming kregen we ook solidariteitsdelegaties uit België op onze betogingen. Een zeer hartelijke discussie ontspon zich in velerlei talen en kleuren, de drie bonden dankten de CGT voor dit sympathiek gebaar.fOTO PP

Wilt u uw toekomst kennen? Een "waarzegster" hield gratis zitdag in de BBTK-tent aan een ingang van het Ring-Shopping-Center te Kuurne. Alle geïnteresseerden kregen dezelfde nogal sombere vooruitzichten op hun bord, gelukkig waren er ook versnaperingen voor de "slachtoffers". Waarschijnlijk de meest originele actie van de dag in het Kortrijkse.fOTO PP

Twee uur, en nog werden er verder worsten gebakken aan NV Michel Van de Wiele in Marke. Een verplichte stop, en voor velen de welgekomen afsluiting van een lange koude voormiddag. Soep en worst op een broodje, het bracht nog iets op voor de vakbondskas. Op de foto komt de solidariteitsdelegatie uit Tourcoing zien of er op dit late uur ook voor hen nog iets overblijft. Foto pp

Vandaag ziet “Het Zand” in Brugge eruit als het Tahrirplein in Kairo begin vorig jaar, alleen is het kouder. Een duizendtal jonge en oude vakbonders, werkenden en werklozen, gezonden, en zieken, nederlandstaligen en franstaligen, Belgen en migranten protesteerden broederlijk hand in hand; getooid in hun rode en groene strijdkleuren samen met één politieke formatie: de PvdA. Samen luisterden zij naar toespraken van ACV-secretaris Mark Demaegd en provinciaal ABVV-secretaris Erik Van Deursen met wie we naderhand een ruim gesprek hadden.

Er is de druk vanuit Europa, de agressieve taal en houding van het patronaat, politieke bonobo’s die straffe uitspraken doen, de duidelijke vakbondsreplieken. Is dit de start van een lange en harde strijd?

Wel laat het ons zo stellen: wie in de politieke wereld dacht dat de vakbond een stuk voorbijgestreefd was en er alleen niet jonge mensen in participeren zal na vandaag zijn mening moeten herzien. We blijven een heel serieuze achterban hebben voor wiens belangen we opkomen en die we ook nog steeds kunnen blijven mobiliseren, dat is hier vandaag op “Het Zand” in Brugge en ook op de bedrijven weer aangetoond in West-Vlaanderen. De haven van Zeebrugge en heel wat grote metaalbedrijven liggen helemaal plat en ook bij het openbaar vervoer is dat zo. Hoe lang deze strijd duurt en hoe hard hij word hangt van veel factoren af. Met de vakbonden hebben wij afgesproken dat na iedere actie een grondige evaluatie komt (provinciaal en Nationaal); hoeveel volk hij op de been bracht en hoeveel stakers er waren en dan een toetsing aan de maatregelen die al dan niet aangepast of hervormd worden. Persoonlijk denk ik nog altijd dat we in een lange aaneenschakeling zitten van acties en het niet beperkt zal blijven tot wat we vandaag gedaan hebben.

Politieke commentatoren zoals Chris Denijs noemden de stakingsdag van vandaag voorbarig omdat de begrotingscontrole en eventuele maatregelen ivm index pas eind volgende maand vallen en de meerderheid van de bevolking zich bewust is dat langer werken een noodzaak is.

Ik denk dat de conclusie van Chris Denys zelf voorbarig was. Eerst en vooral waren we al lang bezig met het geven van kritiek en het organiseren van het verzet op de begrotingsmaatregelen toen ze nog in een pril stadium zaten. Op het moment dat er al een paar doorgevoerd zijn moeten we de strijd blijven voeren om toch nog verbeteringen aan te brengen of sommige zaken helemaal terug te schroeven. Ten tweede bereiden wij ons voor op de begrotingscontrole medio februari en de eventuele stappen die men denkt te moeten nemen. Alvast één waarschuwing in dat verband: handen af van onze index ! Tevens zijn er op Europees vlak ook nog een aantal acties gepland en dat zal in de tweede helft van februari zijn. Vandaag was dus niet een eenmalige actie of een toppunt, wel een belangrijk signaal en belangrijke dag omdat ze toont dat we nog kracht hebben, de mensen nog steeds op straat willen komen voor hun verworven rechten, ze nog steeds bedrijven willen platleggen daarvoor. Dat zal dus niet van de ene op de andere dag stoppen, we zijn dus alive and kicking en gaan daar mee door.

En wat na vandaag? Morgen ook weer blijvend hand in hand?

Ik denk dat we ertoe gedoemd zijn, vandaag nog meer dan in de betere vroegere tijden. De syndicale strijd zal dus verder moeten gestreden worden, en staking is daar één van de wapens toe. Een algemene staking is een ultiem middel, en als blijkt dat dit morgen weer nodig is denk ik niet dat daar lang zal over getwijfeld worden.

Indien je een rechtstreekse boodschap zou moeten brengen aan de politieke beleidsmensen….

In ieder geval dan deze al. Men kan er niet meer naast kijken: men moet rekening houden met de vakbonden. We zijn niet ouderwets, we zijn mee met onze tijd, we staan voor een publiek van jong tot oud, van werkenden tot werklozen, van hen die gedoemd zijn tot sociale uitkeringen. We hebben bewezen met zijn allen dat we actiebereid zijn als het nodig is, maar ook bereid te praten over oplossingen. En we zijn 100% legitiem, dat bewijst onze achterban vandaag. Als zij in gang schieten en actie voert zijn wij evenzeer krachtdadig en komen wij op voor de rechten van hen die we vertegenwoordigen. Men weze gewaarschuwd !